کلثوم اکبری، قاتل زنجیره‌ای ۵۶ ساله ایرانی، در شهریور ۱۴۰۲ پس از مرگ همسر ۸۲ ساله‌اش بازداشت شد و به قتل ۱۰ مرد دیگر طی ۲۰ سال اعتراف کرد. او با حضور در جمع‌های زنانه، برای ازدواج موقت با مردان سالخورده و ثروتمند تنها اقدام می‌کرد و پس از دریافت مهریه (نقدی یا ملک)، در کمتر از سه ماه با حل کردن قرص‌های قند و فشار خون در نوشیدنی یا خفه کردن، آن‌ها را به قتل می‌رساند. بررسی‌ها نشان می‌دهد او در این سال‌ها ۱۸ شوهر صیغه‌ای و ۱۹ عقد رسمی داشته که همگی جان باخته‌اند و احتمال می‌رود آمار قربانیانش به بیش از ۲۰ مرد برسد؛ به همین دلیل او دومین قاتل زنجیره‌ای زن ایران پس از مهین قدیری محسوب می‌شود. ویدیوی بازداشت او که با لهجه مازندرانی خود را معرفی می‌کرد در فضای مجازی فراگیر شد و وکیلش مدعی است که او دچار «جنون ادواری» است، هرچند او در دادگاه به سوالات قاضی فقط پاسخ می‌داد: «به من جنون دست داد». قتل‌های او در شهرهای ساری، نکا، محمودآباد، بابل و قائم‌شهر رخ داده و او قربانیانش را از شهرهای مختلف انتخاب می‌کرد تا ردی از خود باقی نگذارد؛ حتی یک بار در سال ۱۳۹۹ در اقدام به قتل مردی ۸۲ ساله در بابل ناکام ماند. آخرین قربانی او غلامرضا بابایی ۸۲ ساله بود که با مهریه ۵۰۰ میلیون تومانی او را صیغه کرده بود و شکایت خانواده‌اش منجر به دستگیری این قاتل زنجیره‌ای توسط محمد مظهری، بازپرس ویژه قتل دادسرای محمودآباد شد.