Noworodek to dziecko w wieku od urodzenia do ukończenia 28 dni, a ten szczególny okres pełnej adaptacji do życia poza łonem matki stanowi przedmiot badań nauki zwanej neonatologią. Noworodki dzieli się zarówno ze względu na wiek ciążowy (np. wcześniak przed 37. tygodniem, donoszony 38–42, przenoszony po 42), jak i na masę urodzeniową, wyróżniając m.in. masę poniżej 2500 g (LBW) czy ekstremalnie niską poniżej 1000 g (ELBW). W statystykach istotny jest wskaźnik śmiertelności okołoporodowej – w Polsce spadł on z 10,8 (1999 r.) do 7,6 (2008 r.), a za martwe urodzenie uznaje się dziecko bez objawów życia po 22. tygodniu ciąży. Noworodek śpi około 21 godzin na dobę, już po ok. 2 tygodniach rozpoznaje głosy bliskich, a jego organizm charakteryzuje się podatnością na infekcje, zmianami w obrazie krwi oraz wrodzonymi odruchami ssania i chwytania. Ten intensywny okres kończy się, gdy stabilizują się układy oddychania, krążenia i wydalania, a dziecko odzyskuje urodzeniową masę ciała – mimo początkowej bezsilności wobec otoczenia, jego układ nerwowy i fizjologia szybko przystosowują się do nowych warunków.