خصوصیسازی پول (۱۹۷۶) نوشته فردریش هایک، اقتصاددان برجسته، استدلال میکند که انحصار دولتی در انتشار پول باید حذف شود و به نهادهای خصوصی اجازه داده شود تا ارزهای رقابتی خود را منتشر کنند. در نسخه اصلاحشده ۱۹۷۸ با عنوان خصوصیسازی پول: استدلال اصلاحشده، هایک پیشبینی کرد که بازارها بهجای تعداد بیشمار ارز، بر روی یک یا چند استاندارد پولی همگرا میشوند. به باور او، ثبات ارزش، عامل تعیینکننده در پذیرش یک ارز است؛ زیرا کاربران ارزی را انتخاب میکنند که نه به طلبکاران (از طریق کاهش ارزش) و نه به بدهکاران (از طریق افزایش ارزش) آسیب بزند، و مؤسسات نیز از طریق وامدهی و معاملات ارزی، پول خود را مدیریت میکنند. با این حال، این ایده با انتقاداتی مواجه شد؛ میلتون فریدمن آن را متناقض با باور هایک به «دست نامرئی» و تکامل خودجوش نهادها دانست، دیوید اچ. هاوارد هشدار داد که این سیستم ممکن است به انحصار جدیدی مشابه وضعیت فعلی منجر شود، و لارنس اچ. وایت نیز فرض ثبات بهعنوان معیار پذیرش را زیر سؤال برد. با وجود این انتقادات، این کتاب تأثیر عمیقی بر بحثهای پولی گذاشت؛ بهگونهای که بانک مرکزی اروپا ریشههای نظری تمرکززدایی بیتکوین را به این اثر نسبت داده است، هرچند فیلسوف سیاسی آدام جیمز تبل تأکید دارد که بیتکوین با تمرکززدایی کاملتر، فراتر از تصور هایک گام برمیدارد.