In het Nederlandse strafrecht is iemand een verdachte wanneer er een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit bestaat, dat moet zijn gebaseerd op objectieve, individualiseerbare en concrete feiten (artikel 27 Sv). Dit begrip heeft een dubbele functie: het geeft opsporingsambtenaren bevoegdheden zoals aanhouden en verhoren, maar biedt de verdachte tegelijkertijd essentiële rechtsbescherming. Zodra de officiële vervolging is aangevangen, wordt men formeel als verdachte aangemerkt, ongeacht de materiële criteria. Verdachten hebben onder andere het recht op een zelfgekozen raadsman, het zwijgrecht en het recht op een eerlijk proces, vastgelegd in het Wetboek van Strafvordering en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Een belangrijk detail is dat een vermoeden nooit op onderbuikgevoelens of intuïtie mag berusten, maar altijd moet voortvloeien uit concrete aanwijzingen, zoals camerabeelden of getuigenverklaringen. Daarnaast kent de wet het begrip "onbekende verdachte", dat ruimte biedt voor onderzoek voordat een specifiek persoon wordt aangewezen.