Wodne ogrzewanie podłogowe to niskotemperaturowy system, w którym podłoga pełni rolę grzejnika, a jego zasada działania znana była już w starożytności (tzw. hypokaustum). Instalacja opiera się na rurach układanych w kształcie ślimaka lub meandra, a temperatura powierzchni wynosi zwykle 29–35°C, przy czym projektowanie odbywa się zgodnie z normą PN-EN 1264. Do głównych zalet należą równomierny rozkład ciepła, brak unoszenia kurzu, wysoka estetyka (brak widocznych grzejników) oraz możliwość współpracy z pompami ciepła, co maksymalizuje efektywność energetyczną. System ma jednak wady, takie jak konieczność stosowania specjalnych okładzin o niskim oporze cieplnym (0,03–0,05 m²K/W), trudny dostęp do rur w razie awarii oraz ograniczona moc cieplna, a także brak możliwości zasilania kotłem węglowym. Co istotne, bezpośrednie klejenie paneli zamiast montażu pływającego poprawia przewodzenie ciepła, a szczegółowe wytyczne opracowano m.in. na Politechnice Warszawskiej (dr inż. Michał Strzeszewski).