Oba, Oğuzca kökenli bir sözcük olup, çadırlarda yaşayan göçebe ailelerin oluşturduğu topluluğu ifade eder ve Divân-ı Lügati't-Türk'te "kabile" anlamına gelmiştir. İslamiyet sonrası Oğuzlar bu sözcüğü boydan daha küçük şubeler için kullanmış, Osmanlı'nın 15-16. yüzyıl tahrir defterlerinde ise "cemaat" karşılığında yer almıştır; günümüzde Anadolu'da beş-altı çadırdan oluşan göçebe ailesine verilen isimdir. Kelimenin anlamı lehçelere göre değişir: Kırım Tatarcasında çadır, Azerbaycancada taş çoban kulübesi, Kırgızcada tepe, Türkmencede ise köy demektir. Eski Türk dinini sürdüren Altay, Yenisey ve Urenha-Tuba Türkleri için "obo" kutsaldır; dağ tepeleri ve yol kenarlarında yer alan bu yapıların kabileyi koruyan "yer-su" ruhlarını barındırdığına inanılır. Urenha-Tuba Türkleri hâlâ bu suni tepelerde "oba-tagir" adı verilen kutsal ayinler düzenlemektedir. Bu "obo" kültü, Mançulara "tepe" anlamıyla geçmiş ve İslamiyeti benimseyen Türkler arasında da bir süre devam etmiştir.