Westerplatte to historyczny półwysep w Gdańsku (uformowany w latach 1845–1847), którego nazwa oznacza „zachodnią wyspę” – w XIX wieku był bowiem wyspą, a później połączył się z lądem. W okresie międzywojennym (1926–1939) stanowił eksklawę Polski w Wolnym Mieście Gdańsku, gdzie funkcjonowała Wojskowa Składnica Tranzytowa; teren przyznano Polsce decyzją Ligi Narodów w 1924 roku, a pierwszy oddział wojskowy przybył tam 18 stycznia 1926 roku. To właśnie tutaj 1 września 1939 roku niemiecki pancernik „Schleswig-Holstein” rozpoczął atak, a przez tydzień (1–7 września) żołnierze pod dowództwem mjr. Henryka Sucharskiego bohatersko bronili półwyspu, co stało się symbolicznym początkiem II wojny światowej i polskiego oporu. Wcześniej, w 1734 roku, wylądował tu francuski korpus interwencyjny, a w XIX wieku działało tu popularne kąpielisko; w 1919 roku teren wykupili Polacy (inicjatywa Mieczysława Jałowieckiego, finansowanie ks. Stanisława Adamskiego). Obecnie Westerplatte to niezamieszkany, zalesiony półwysep, a miejsca związane z bitwą zostały 1 września 2003 roku wpisane na listę Pomników historii, stanowiąc ważny symbol walki o wolność.