Rzeź Woli była masową eksterminacją mieszkańców warszawskiej dzielnicy Wola, dokonaną przez oddziały SS i policji niemieckiej pod dowództwem SS-Gruppenführera Heinza Reinefartha w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku, tuż po wybuchu powstania warszawskiego. Masakra stanowiła bezpośrednie wykonanie rozkazów Adolfa Hitlera i Heinricha Himmlera, którzy nakazali zburzenie miasta i wymordowanie jego ludności, a jej punkt kulminacyjny przypadł na 5–7 sierpnia, kiedy to w masowych egzekucjach zginęły tysiące cywilów, w tym pacjenci i personel trzech wolskich szpitali. Zbrodni towarzyszyły gwałty, rabunki i podpalenia, a liczba ofiar – szacowana w polskiej historiografii na 30–65 tysięcy, choć niektórzy badacze mówią o mniejszej liczbie – czyni ją największą jednostkową masakrą ludności cywilnej w Europie podczas II wojny światowej. Uznawana za największą w historii jednostkową zbrodnię na narodzie polskim, była brutalnym odwetem za rolę Warszawy jako centrum polskiego oporu przeciw nazistowskiej okupacji.