Starożytna Grecja to cywilizacja, która rozwijała się na Półwyspie Bałkańskim, wyspach Morza Egejskiego i Jońskiego oraz wybrzeżach Azji Mniejszej, uważana za kolebkę cywilizacji zachodniej. W epoce brązu powstały tu kultury minojska (na Krecie) i mykeńska, a po ich upadku i tzw. wiekach ciemnych, około VIII w. p.n.e., wyłoniły się miasta-państwa (polis), takie jak Ateny, Sparta, Teby i Korynt. Okres klasyczny (V-IV w. p.n.e.) to szczyt rozwoju, kiedy Grecy odparli najazdy perskie, a najpotężniejsze polis toczyły wojny o hegemonię. W drugiej połowie IV w. p.n.e. dominację przejęła Macedonia, a Aleksander Wielki podbił imperium perskie, rozprzestrzeniając kulturę grecką na ogromne obszary Azji i zapoczątkowując okres hellenistyczny, zanim w II-I w. p.n.e. region dostał się pod panowanie Rzymu. Geograficznie kraj był górzysty, z niewielkimi równinami, gdzie uprawiano tzw. triadę śródziemnomorską (oliwki, winorośl, pszenicę), a morze stanowiło kluczowy szlak komunikacyjny i źródło pożywienia. Mimo ograniczonych zasobów naturalnych, Grecy stworzyli fundamenty filozofii, sztuki i nauki, które za pośrednictwem Rzymian trafiły do całej Europy, wywierając ogromny wpływ na późniejsze epoki.