خلاقیت (که در پارسی برابر با آفرینش‌گری و نوآفرینی است) توانایی بنیادین انسان برای خلق ایده‌ها، راه‌حل‌ها و آثار نوین است و زیربنای تمام تمدن‌ها، دانش‌ها و دستاوردهای بشری از ابتدا تاکنون محسوب می‌شود. این مفهوم تعاریف گوناگونی دارد؛ برای مثال، تورنس آن را فرایند مسئله‌گشایی شامل حس کردن مشکل، فرضیه‌سازی و آزمودن آن می‌داند، در حالی که برخی دیگر آن را کنار گذاشتن پیش‌فرض‌ها و جستجوی دیدگاه‌های جدید تعریف کرده‌اند. فرایند خلاقیت طبق نظر هلم‌هولتز و والاس شامل چهار مرحله اصلی است: آمادگی، دوره نهفتگی، الهام و تحقق. تریزا آمابایل در نظریه عناصر خود بیان می‌کند که خلاقیت از تعامل سه مؤلفه یعنی مهارت‌های مرتبط با زمینه، مهارت‌های مرتبط با خلاقیت (مانند ریسک‌پذیری و استقلال) و انگیزه درونی (لذت از انجام کار) با محیط اجتماعی شکل می‌گیرد. در نهایت، خلاقیت صرفاً یک نوآوری فناورانه نیست، بلکه مهارتی چندبعدی و پویاست که شامل تفکر واگرا و تولید آثاری اصیل و ارزشمند بوده و در تمام جنبه‌های زندگی فردی و سازمانی نقش حیاتی دارد.