Ślęża (717,5 m n.p.m.), najwyższy szczyt Przedgórza Sudeckiego, robi ogromne wrażenie dzięki swojej wysokości względnej przekraczającej 500 metrów, mimo stosunkowo niskiej wysokości bezwzględnej. Ten należący do Korony Gór Polski masyw, położony obok miasta Sobótka, kryje fascynującą historię – jego nazwa, udokumentowana już w kronikach Thietmara z 1017 roku, do dziś budzi spory naukowe (łączy się ją z germańskimi Silingami, słowiańskimi Ślężanami lub rzeką). Geologicznie to prawdziwa perełka: zbudowana głównie z gabra i granitu, stanowi część ofiolitu – skamieniałej skorupy oceanicznej sprzed 350 milionów lat, której pozostałości widać w serpentynitach na Raduni. Masyw od neolitu był miejscem wydobycia nefrytu i serpentynitu (służyły do wyrobu słynnych "toporów ślężańskich"), a w średniowieczu granitu na kamienie młyńskie i dekoracje romańskich kościołów. W XIX i XX wieku działały tu kopalnie rud chromu (od 1877 r.) i magnezytu (od 1920 r.), co podkreśla jego przemysłowe znaczenie w regionie. Dziś Ślęża jest nie tylko popularnym celem turystycznym, ale też unikatowym obiektem dla geologów, gdyż jej obecne wypiętrzenie nastąpiło stosunkowo późno, bo w neogenie, wskutek ruchów tektonicznych.