Η Δανία–Νορβηγία ήταν μια πολυεθνική πραγματική ένωση της πρώιμης νεότερης εποχής, που περιλάμβανε το Βασίλειο της Δανίας, τη Νορβηγία με τις υπερπόντιες κτήσεις της (Φερόες, Ισλανδία, Γροιλανδία) και τα δουκάτα των Σλέσβιχ και Χόλσταϊν, με κέντρο την Κοπεγχάγη και επίσημες γλώσσες τη δανική και τη γερμανική. Η ένωση ξεκίνησε ουσιαστικά το 1380 με τον Όλαφ Β΄, ενισχύθηκε μέσω της Ένωσης του Κάλμαρ (1397) και μετά την αποχώρηση της Σουηδίας επισημοποιήθηκε ως προσωπική ένωση το 1536/1537, εξελισσόμενη από το 1660 σε μία από τις πιο αυστηρές απόλυτες μοναρχίες της Ευρώπης. Το κράτος διατηρούσε αποικίες (όπως τις Δυτικές Ινδίες, τη Χρυσή Ακτή και το Τρανκεμπάρ) και φιλοξενούσε μεγάλη ποικιλία λαών, από Δανούς, Νορβηγούς και Γερμανούς έως Ινουίτ και υποδουλωμένους Αφρικανούς, με τη Νορβηγία να διατηρεί ξεχωριστούς νόμους, νόμισμα και στρατό. Η ένωση έληξε ουσιαστικά με τη Συνθήκη του Κιέλου το 1814, η οποία παραχώρησε τη Νορβηγία στη Σουηδία αλλά όχι τις Φερόες, την Ισλανδία και τη Γροιλανδία, που παρέμειναν στη Δανία. Παρόλο που η Νορβηγία αμφισβήτησε τη συνθήκη και εισήλθε σε μια πιο χαλαρή προσωπική ένωση με τη Σουηδία μέχρι το 1905, ο όρος «Δίδυμα Βασίλεια» καθιερώθηκε για να περιγράψει αυτή την εποχή δανικής πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας υπό τη δυναστεία των Όλντενμπουργκ.