بازنمایی برهنگی در رسانه‌های تصویری، طیف وسیعی از تصاویر بدن انسان را شامل می‌شود که در جوامع غربی به سه زمینه اصلی اطلاعات (علم و آموزش)، هنر و پورنوگرافی تقسیم می‌شود و بحث‌برانگیزترین اختلافات معمولاً بر سر تمایز بین هنرهای زیبا و تصاویر شهوانی است. در طول تاریخ، بدن انسان موضوع اصلی هنرمندان بوده است؛ برای مثال، یونانیان باستان برهنگی مردان را قهرمانانه و حسی می‌دانستند و آثاری مانند مجسمه آفرودیت از کنیدوس اثر پرکسیتلیز (قرن چهارم پیش از میلاد) نمونۀ بارز این نگرش است. از دوران رنسانس به بعد، پرتره‌های برهنه بدون معنای تمثیلی رایج شدند و تابلوی «ماخای برهنه» اثر فرانسیسکو گویا (حدود ۱۸۰۰) به‌عنوان اولین تصویر برهنه زن کاملاً بی‌پرده در اندازه واقعی در هنر غرب شناخته می‌شود. هنر دینی و اسطوره‌ای نیز الهام‌بخش بسیاری از آثار برهنه بود و در قرون وسطی و رنسانس، اساطیر یونانی و سنت یهودی-مسیحی نقش مهمی در خلق این آثار ایفا کردند. تصویرسازی برهنگی کودکان نیز قرن‌ها در نقاشی‌های تمثیلی و مذهبی رایج بوده و هنرمندان و عکاسان مدرنی مانند هنری اسکات توک، سالی مان و دیوید همیلتون به این موضوع پرداخته‌اند، اما این تصاویر همچنان موضوع بحث‌های حقوقی و اخلاقی درباره قانونی بودن و پذیرش هنری آن‌ها هستند.