خلاصه مقاله «ارز دیجیتال در ایران»

ارز دیجیتال در ایران به مجموعه‌ای از سیاست‌ها و چالش‌های پیچیده در حوزه رمزارزها اشاره دارد که از سال ۲۰۱۷ با تشدید تحریم‌های بین‌المللی و محدودیت دسترسی ایران به نظام مالی جهانی، اهمیت ویژه‌ای یافت. دولت ایران در سال ۲۰۱۹ استخراج رمزارز را به‌عنوان یک فعالیت صنعتی قانونی شناخت و ماینرها موظف شدند از وزارت صنعت، معدن و تجارت مجوز بگیرند و دارایی‌های دیجیتال خود را مستقیماً به بانک مرکزی بفروشند. با این حال، استفاده از رمزارز به‌عنوان ابزار پرداخت داخلی همچنان ممنوع است و بانک مرکزی تأکید کرده که رمزارزها نمی‌توانند جایگزین ریال شوند؛ در عین حال صرافی‌های داخلی مانند «نوبیتکس» بدون مجوز رسمی به فعالیت خود ادامه می‌دهند. چالش اصلی این صنعت، هزینه‌های بالای انرژی و ضعف زیرساخت‌های برق کشور است که باعث شده سهم ایران در استخراج جهانی بیت‌کوین از ۴.۵٪ در سال ۲۰۲۱ به حدود ۳.۱٪ در سال ۲۰۲۴ کاهش یابد و بخش بزرگی از فعالیت‌های استخراج به‌صورت زیرزمینی و غیرقانونی ادامه پیدا کند. با وجود تمام محدودیت‌ها، میلیون‌ها ایرانی با استفاده از VPN به صرافی‌های خارجی دسترسی پیدا می‌کنند و از ارزهای دیجیتال به‌عنوان راهی برای حفظ ثروت و دور زدن تحریم‌ها استفاده می‌کنند.