تحریم‌های آمریکا علیه ایران

تحریم‌های اقتصادی، تجاری، علمی و نظامی ایالات متحده علیه جمهوری اسلامی ایران، پس از انقلاب ۱۳۵۷ و ماجرای گروگان‌گیری در سفارت آمریکا (۱۳ آبان ۱۳۵۸) آغاز شد و به‌دلیل حمایت ایران از گروه‌های تروریستی، نقض حقوق بشر و توسعهٔ برنامهٔ هسته‌ای اعمال گردید. این تحریم‌ها که مقام‌های آمریکایی آن‌ها را «سخت‌ترین و فلج‌کننده‌ترین تحریم‌ها در تاریخ تمدن انسانی» نامیده‌اند، در ۲۷ دی ۱۳۹۴ (پس از برجام) به‌طور موقت تعلیق شدند، اما با خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ و به‌ویژه از ۱۴ آبان ۱۳۹۷ مجدداً اجرا و تحریم‌های جدیدی نیز اعمال گردید. پس از انتخاب دونالد ترامپ به‌عنوان چهل‌وهفتمین رئیس‌جمهور آمریکا، سیاست «فشار حداکثری» احیا شد که شامل به صفر رساندن صادرات نفت ایران و تحریم نهادها و افرادی است که تحریم‌ها را نقض می‌کنند. دلایل متعددی برای این تحریم‌ها ذکر شده است، از جمله: گروگان‌گیری سفارت، عملیات‌های تروریستی در خارج از کشور (مانند بمب‌گذاری آمیا در آرژانتین)، کشتار معترضان در سال‌های ۱۳۸۸، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴، همکاری با رژیم اسد و گروه‌های نیابتی منطقه‌ای مانند حزب‌الله و انصارالله یمن، برنامه موشکی و هسته‌ای، و عدم عضویت در FATF. تحریم‌های آمریکا به سه دسته تقسیم می‌شوند: تحریم‌هایی که فقط کنگره می‌تواند بردارد، تحریم‌هایی که کنگره به قانون تبدیل کرده و تحریم‌هایی که رئیس‌جمهور اختیار تعلیق یا لغو آن‌ها را دارد؛ قانون کلیدی در این میان «قانون تحریم ایران (ISA)» است که در اواخر ۲۰۱۶ برای ده سال تمدید شد.