بازنشستگی فرآیندی است که در آن فرد به دلیل سالخوردگی یا مشکلات جسمی به طور کامل یا نیمه‌وقت از فعالیت حرفه‌ای کنار می‌کشد و در ازای آن از مزایایی مانند حقوق بازنشستگی بهره‌مند می‌شود. این مفهوم پدیده‌ای نسبتاً جدید به شمار می‌رود؛ پیش از قرن هجدهم و با توجه به میانگین طول عمر پایین (بین ۲۶ تا ۴۰ سال)، بیشتر کارگران تا زمان مرگ مشغول به کار بودند. امپراتوری آلمان نخستین کشوری بود که در سال ۱۸۸۹ میلادی سیستم پرداخت مزایای بازنشستگی را معرفی کرد و پس از آن، کشورهای غربی به تدریج سیاست‌های دولتی در این زمینه را اتخاذ نمودند. امروزه در کشورهای توسعه‌یافته، این حقوق عمدتاً توسط کارفرمایان یا دولت تأمین می‌شود، حال آنکه در کشورهای کمتر توسعه‌یافته، حمایت از سالمندان همچنان بر عهده خانواده‌ها است. در جوامع مدرن، بازنشستگی به عنوان یک حق اساسی کارگر شناخته می‌شود و حتی در قوانین اساسی بسیاری از کشورهای غربی به صراحت ذکر شده است، اگرچه سن دقیق بازنشستگی بسته به شرایط کاری و قوانین هر کشور متفاوت است.