این مقاله به بررسی بازتاب بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در فرهنگ عامه، به‌ویژه سینمای ژاپن، می‌پردازد. فیلم‌های اولیه مانند کودکان هیروشیما (۱۹۵۲) و هیروشیما (۱۹۵۳) به تصویر کشیدن ویرانی فوری و رنج‌های بلندمدت بازماندگان (هیباکوشا) از جمله تبعیض اجتماعی و مشکلات اقتصادی را در دستور کار قرار دادند. در سال ۱۹۵۴، گودزیلا به کارگردانی ایشیرو هوندا به عنوان استعاره‌ای مستقیم از سلاح‌های هسته‌ای ساخته شد و وحشت بمب اتم را در قالب هیولایی که توکیو را نابود می‌کند، به نمایش گذاشت. آکیرا کوروساوا در درام من در ترس زندگی می‌کنم (۱۹۵۵) با بازی توشیرو میفونه، به پارانویا و آسیب‌های روانی ناشی از عصر اتمی پرداخت و ترس جهانی از نابودی قریب‌الوقوع را به تصویر کشید. انیمه گن پابرهنه (۱۹۸۳) نیز این فاجعه را از دیدگاه یک پسر شش ساله روایت می‌کند و نشان می‌دهد که این آثار از درام جنگی تا فانتزی و انیمه، طیف وسیعی از ژانرها را در بر می‌گیرند. در مجموع، این مقاله نشان می‌دهد که فیلمسازان ژاپنی با استفاده از این روایت‌ها، به پردازش این تراژدی، نقد استفاده از سلاح‌های هسته‌ای و بیان ترس عمیق بشریت در دوران جنگ سرد پرداخته‌اند.