Policja Państwowa (PP) była główną formacją policyjną II Rzeczypospolitej, powołaną do życia ustawą z 24 lipca 1919 roku, która zunifikowała wcześniejsze oddziały Milicji Ludowej i Policji Komunalnej. Jej ostateczny, wojskowy charakter nadało rozporządzenie Prezydenta RP z 6 marca 1928 roku, które obowiązywało aż do 1939 roku, a centrala mieściła się w warszawskim pałacu Zamoyskich. W latach 30. formacja unowocześniała się – w 1931 roku powstał Referat Lotniczy, a od 1 kwietnia 1937 roku działała zmotoryzowana Policja Drogowa, wyposażona w polskie motocykle Sokół i amerykańskie samochody Chevrolet. Mimo postępu technicznego, PP była krytykowana za brutalność i obcesowe traktowanie najbiedniejszych, co opisywali m.in. prokurator Kazimierz Rudnicki i działaczka Stefania Sempołowska. Unifikacja na terenie całego kraju przebiegała stopniowo, obejmując kolejno tereny byłych zaborów, a w 1922 roku do systemu włączono autonomiczną Policję Województwa Śląskiego.