Een vliegdekschip is een oorlogsschip dat speciaal is ingericht voor het vervoer, onderhoud en gebruik van vliegtuigen, met een opvallend doorlopend vlak dek en een eilandcomplex; de grootste exemplaren kunnen tot 78.000 ton wegen en een bemanning van wel 5.000 personen tellen. De ontwikkeling begon al vóór de Eerste Wereldoorlog met watervliegtuigen, maar na 1918 waren het vooral de Britten, Amerikanen en Japanners die de techniek van starten en landen op dekken perfectioneerden, terwijl Duitsland (met de nooit voltooide Graf Zeppelin) en Frankrijk (met de Béarn) minder succesvol bleken. In de Tweede Wereldoorlog bewezen vliegdekschepen hun beslissende waarde, bijvoorbeeld bij de aanval op Pearl Harbor (1941) en de jacht op de Bismarck, terwijl de ondergang van de Britse slagschepen Repulse en Prince of Wales op 10 december 1941 het einde van de traditionele kanonnenoorlog markeerde. De zeeslagen in de Koraalzee en bij Midway in 1942 werden volledig met vliegtuigen uitgevochten zonder direct scheepscontact en vormden het keerpunt in de Stille Oceaan, waarbij bij Midway vier Japanse vliegdekschepen tot zinken werden gebracht. Door het enorme belang werden tijdens de oorlog veel koopvaardijschepen omgebouwd tot zogenaamde escortevliegdekschepen, zoals de Merchant Aircraft Carriers, waardoor de Britten aan het einde van de oorlog ongeveer vijftig en de Amerikanen circa honderd van deze schepen in gebruik hadden.