حکومتداری با الگوریتم (یا الگوروکراسی) شکلی نوین از حکمرانی است که در آن الگوریتمهای رایانهای جایگزین قوانین سنتی برای تنظیم مقررات، اجرای قانون و مدیریت امور روزمره مانند حملونقل و ثبت زمین میشوند. ریشههای تاریخی این مفهوم به پروژههای دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بازمیگردد؛ از جمله پیشنهاد الکساندر خارکویچ برای شبکه کامپیوتری OGAS در شوروی و پروژه موفق «سایبرسین» در شیلی (۱۹۷۱-۱۹۷۳) که توسط سالوادور آلنده برای مقابله با اعتصاب رانندگان کامیون مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۲۰۰۶، آ. آنیش مفهوم «الگوسالاری» را مطرح کرد که به محدود شدن مشارکت انسانی در تصمیمگیریهای عمومی توسط فناوری اشاره دارد، و لارنس لسیگ نیز با شعار معروف «کد، قانون است» بر قدرت معماری دیجیتال در کنترل اجتماعی تأکید ورزید. اصطلاح «تنظیمگری الگوریتمی» نخستین بار در سال ۲۰۱۳ توسط تیم اورایلی (بنیانگذار O'Reilly Media) رایج شد و چالشهای تازهای را فراتر از دولت الکترونیک سنتی معرفی کرد. به گفته کریستیانینی و اسکنتامبورلو، ترکیب جامعه انسانی با الگوریتمهای تنظیمگر (مانند امتیازدهی اعتباری) نوعی «ماشین اجتماعی» را پدید میآورد و از دهه ۲۰۰۰، این فناوری به حوزههایی مانند تحلیل خودکار ویدیوهای نظارتی نیز گسترش یافته است.