Η αγωγή αποτελεί το κύριο ένδικο βοήθημα στο ελληνικό δίκαιο για την επίλυση ιδιωτικών διαφορών (κυρίως αστικών και εμπορικών) μέσω των πολιτικών δικαστηρίων, όπως ρυθμίζεται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Για να θεωρηθεί έγκυρη, πρέπει να κατατεθεί στη γραμματεία του δικαστηρίου και να επιδοθεί στον αντίδικο (εναγόμενο) μέσω δικαστικού επιμελητή, ενώ τα μέρη ονομάζονται ενάγων και εναγόμενος αντίστοιχα. Οι τρεις βασικές κατηγορίες της διακρίνονται ανάλογα με το ζητούμενο: η καταψηφιστική αγωγή (ζητά καταδίκη σε πράξη ή παράλειψη), η αναγνωριστική (ζητά τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας έννομης σχέσης) και η διαπλαστική (ζητά τη δημιουργία, αλλοίωση ή κατάργηση έννομης σχέσης με δικαστική απόφαση, όπως το διαζύγιο). Η άσκησή της επιφέρει σημαντικές συνέπειες, όπως η εκκρεμοδικία (απαγόρευση δεύτερης δίκης για το ίδιο θέμα), η διακοπή της παραγραφής της αξίωσης και η γέννηση τόκων επιδικίας υπέρ του δανειστή. Τέλος, ο ενάγων οφείλει να αναφέρει τα πραγματικά περιστατικά (ιστορική βάση) και το αίτημά του, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να επικαλεστεί συγκεκριμένες νομικές διατάξεις, καθώς ισχύει η αρχή iura novit curia (ο δικαστής γνωρίζει τους νόμους).