Tragedia to jeden z trzech podstawowych gatunków dramatu, którego osią akcji jest nieprzezwyciężalny konflikt tragiczny – wybitna jednostka zostaje zmuszona do wyboru między dwiema równowartościowymi racjami, co nieuchronnie prowadzi do jej klęski i katastrofy. Gatunek narodził się w starożytnej Grecji z obrzędów religijnych ku czci Dionizosa, a pierwsza tragedia ateńska została wystawiona przez Tespisa w 534 r. p.n.e., zaś jej największymi mistrzami byli Ajschylos, Sofokles i Eurypides (V w. p.n.e.). Z tego okresu zachowały się m.in. pierwsza znana tragedia Persowie Ajschylosa (472 r. p.n.e.) oraz łącznie 32 sztuki trzech wielkich twórców, a koniec epoki wielkiej twórczości tragicznej przyniósł upadek Aten w 404 r. p.n.e.. W czasach hellenistycznych utwory te zeszły na dalszy plan, a ich poziom artystyczny znacznie spadł. W starożytnym Rzymie tragedia wzorowała się formalnie na greckiej, ale całkowicie wyzbyła się elementów religijnych – jej najwybitniejszym przedstawicielem był Seneka Młodszy, który położył nacisk na funkcje moralne, polityczne i sensacyjne, ograniczając przy tym rolę chóru.