تأمین اجتماعی یک سیستم همگانی از بیمه‌های اجباری است که شامل بیمه‌های بازنشستگی، درمانی دولتی، بیکاری و حوادث می‌شود. دولتها این سیستم را فراهم می‌کنند زیرا بازارهای بیمه خصوصی در پوشش ریسک‌های مهم (مانند کژگزینی و کژمنشی) دچار شکست می‌شوند و این خدمات تأثیر چشمگیری بر سطح زندگی شهروندان دارد و بخش عمده‌ای از هزینه‌های دولت رفاه در کشورهای پیشرفته را تشکیل می‌دهد.

  • نخستین بیمه درمانی اجتماعی در سال ۱۸۸۳ به دست اتو فون بیسمارک، صدراعظم آلمان، بنیان نهاده شد و بیمه حوادث (۱۸۸۴) و بیمه بازنشستگی (۱۸۸۹) به آن افزوده شد.
  • بیسمارک هدف خود را جلب حمایت طبقه کارگر و نشان دادن دولت به عنوان نهادی خدمتگزار برای رفاه آنان بیان کرد.
  • گستره فعالیت تأمین اجتماعی بسیار وسیع است و شامل حمایت از خانوارهای بی‌سرپرست، کمک به ناتوان‌ها، مسکن، فقرا و توانمندسازی افراد می‌شود.