Η θερινή ώρα αποτελεί την πρακτική μετακίνησης των ρολογιών μία ώρα μπροστά, με στόχο την καλύτερη αξιοποίηση του φωτός της ημέρας και την εξοικονόμηση ενέργειας. Στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζεται από την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου έως την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου, ενώ η ΕΕ αποφάσισε να σταματήσει την εναλλαγή από το 2021, δίνοντας στα κράτη μέλη την επιλογή για μόνιμη ώρα — διαδικασία που στην Ελλάδα αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Η ιδέα προτάθηκε αρχικά από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, αλλά επίσημα από τον Γουίλιαμ Γουίλετ το 1907, και εφαρμόστηκε πρώτη φορά από τη Γερμανία το 1916 κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ να ακολουθούν σύντομα. Η Ελλάδα την εφάρμοσε δοκιμαστικά το 1932, την εγκατέλειψε λόγω της μεγάλης απόκλισης από την ηλιακή ώρα στα δυτικά της τμήματα, και την καθιέρωσε οριστικά το 1975 μετά την ενεργειακή κρίση του 1973. Σήμερα, σχεδόν όλες οι ασιατικές και αφρικανικές χώρες δεν τη χρησιμοποιούν, ενώ η Ισλανδία την αποφεύγει λόγω του υψηλού γεωγραφικού πλάτους και η Λευκορωσία έχει μονιμοποιήσει τη θερινή ώρα από το 2011.