Η επιληπτική κρίση είναι μια περίοδος συμπτωμάτων που προκαλείται από υπερβολική και σύγχρονη νευρωνική δραστηριότητα στον εγκέφαλο, και εκδηλώνεται με μορφές όπως οι τονικο-κλονικές κρίσεις (με απώλεια συνείδησης και ανεξέλεγκτες κινήσεις), οι εστιακές κρίσεις ή οι αφαιρετικές κρίσεις που διαρκούν συνήθως λιγότερο από δύο λεπτά. Οι κρίσεις διακρίνονται σε προκλητές (π.χ. από χαμηλό σάκχαρο, πυρετό ή εγκεφαλική διάσειση) και σε απρόκλητες, οι οποίες, όταν επαναλαμβάνονται, ορίζουν τη χρόνια πάθηση της επιληψίας. Μια κρίση που διαρκεί πάνω από 5 λεπτά αποτελεί ιατρικό επείγον περιστατικό (status epilepticus), ενώ μετά την πρώτη κρίση συνήθως δεν χορηγείται μακροχρόνια αντισπασμωδική αγωγή, εκτός αν υπάρχουν ευρήματα στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Έως το 10% των ανθρώπων βιώνουν τουλάχιστον μία κρίση στη ζωή τους, με τις απρόκλητες να εμφανίζονται σε 4,2 ανά 10.000 άτομα ετησίως και το 80% των ασθενών με επιληψία να ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες. Σχεδόν το 60% των κρίσεων είναι σπασμωδικές, ενώ οι εστιακές συχνά περιλαμβάνουν προηγούμενες αισθητηριακές εμπειρίες («αύρα») και ακούσιους αυτοματισμούς, όπως το χτύπημα των χειλιών.