Perun (Piorun) był najwyższym słowiańskim bogiem burzy, wojny i płodności, a jego kult poświadczony jest już w VI wieku, głównie u Słowian wschodnich. Jego sakralnym drzewem był dąb, a w folklorze przetrwał jako duch z bronią piorunową, ścigający węże i diabły, co później częściowo przeniesiono na proroka Eliasza. Najważniejszym źródłem jest Powieść minionych lat, gdzie Ruś przysięgała na Peruna, a książę Włodzimierz Wielki wzniósł mu posągi w Kijowie i Nowogrodzie (ze srebrną głową i złotymi wąsami), które po chrzcie Rusi zostały obalone i wrzucone do Dniepru. Współcześni badacze tworzą rekonstrukcje mitów, m.in. o walce Peruna z Welesem, choć wiele z nich spotkało się z krytyką naukową, podobnie jak teorie o jego pochodzeniu od Thora czy związku z czwartkiem. Imię boga było homonimem słowa "piorun", a jego różne formy (np. kaszubskie parón) często ulegały tabuizacji.