Religia Słowian to zespół rodzimych wierzeń politeistycznych i animistycznych, które przetrwały w różnych formach aż do XIX wieku, a częściowo funkcjonują do dziś. Ponieważ nie zachowały się bezpośrednie źródła pisane z okresu przedchrześcijańskiego, wiedzę o niej odtwarzamy głównie dzięki relacjom chrześcijańskim i muzułmańskim, bogatej tradycji ustnej spisywanej od XIX wieku oraz badaniom archeologicznym i językoznawczym. Wierzenia te ulegały wpływom celtyckim, rzymskim, a później wschodnim (tureckim, mongolskim) i perskim, a wśród najważniejszych bóstw wymienia się Peruna, Welesa, Swaroga oraz Świętowita. Najbardziej rozwiniętą formę religia ta przyjęła u Słowian połabskich i pomorskich, gdzie istniały świątynie i zorganizowany stan kapłański, a kult przetrwał do upadku sanktuarium w Arkonie w 1168 roku. Dzięki synkretyzmowi i trwałości kultury ludowej wiele dawnych wierzeń i duchów przetrwało w tradycji aż do czasów nowożytnych, co czyni ją jednym z trudniejszych, ale i fascynujących obszarów badań nad kulturą Słowian.