Syrena morska (krowa morska Stellera, Hydrodamalis gigas) to wymarły gatunek ssaka, odkryty w 1741 roku przez przyrodnika Georga Wilhelma Stellera podczas wyprawy Vitusa Beringa na Wyspach Komandorskich. Osiągała imponujące rozmiary – do 9 metrów długości i wagę około 8-10 ton, a jej ciało chroniła przed zimnem gruba warstwa tłuszczu (do 10 cm) oraz niezwykle gruby naskórek. Mimo ogromnych rozmiarów, nie miała zębów – do jedzenia wodorostów (listownicowców) służyły jej keratynowe płyty i biała szczecina na pysku, a jej charakterystyczny ogon był rozwidlony. Prowadziła spokojny, społeczny i monogamiczny tryb życia, tworząc małe grupy rodzinne i porozumiewając się westchnieniami oraz parsknięciami. Niestety, ze względu na swoją powolność i łatwość odłowu, została wytępiona dla mięsa, tłuszczu i skór zaledwie w 27 lat po odkryciu, co czyni ją tragicznym przykładem szybkiego wyginięcia z winy człowieka.