Borç, günlük hayatta çoğu zaman para ödemek olarak bilinse de, hukukta geniş anlamda borçlu ile alacaklı arasındaki hukuki bağı ifade eder ve bu ilişkideki edim (yükümlülük) verme, yapma veya yapmama şeklinde olabilir. Roma Hukuku'nda borç ve alacak kavramları yerine yalnızca dava kavramı bulunurken, modern borç ilişkisinin üç temel unsuru borçlu, alacaklı ve edimdir. Borçlunun sorumluluğu malvarlığıyla sınırlıdır; alacaklı, borçlunun vücuduna veya özgürlüğüne dokunamaz, yalnızca devlet organları aracılığıyla malvarlığına başvurabilir ve bu sorumluluk kural olarak sınırsız, bazı istisnalarda (örneğin mirasçı devlet veya kefalet sözleşmesi) sınırlıdır. Borç ilişkisinden doğan haklar nispîdir, yani yalnızca taraflar arasında ileri sürülebilir; ancak tapuya şerh edilerek güçlendirilen bazı haklar üçüncü kişilere karşı da ileri sürülebilir hale gelir. Bu nedenle borç, hem kişisel bir yükümlülük hem de hukuki güvence mekanizmalarıyla desteklenen, taraflar arasında nispî etki gösteren dinamik bir hukuki kavramdır.