در سال ۱۴۰۴ خورشیدی، ایران شاهد موج گسترده‌ای از تجمع‌ها، اعتصاب‌ها و کنش‌های اعتراضی است که ریشه در بحران‌های اقتصادی مزمن مانند تورم بالا، بیکاری، کاهش شدید ارزش ریال و فساد ساختاری به‌همراه محدودیت آزادی‌های فردی و سیاسی دارد. این اعتراضات ابتدا با تجمع نانوایان و اعتصاب کامیون‌داران در اردیبهشت‌ماه آغاز شد و در دی‌ماه ۱۴۰۴ با بستن مغازه‌ها در بازار تهران (پاساژهای علاءالدین و چارسو) به‌سرعت به شهرهایی چون کرج، مشهد، اصفهان، لرستان و خوزستان سرایت کرد. در جریان این ناآرامی‌ها، معترضان عمدتاً از افزایش نرخ ارز و مشکلات معیشتی انتقاد کرده و شعارهایی همچون «مرگ بر دیکتاتور» و «رضا شاه روحت شاد» سر دادند که در برخی موارد با آتش‌زدن نمادهای حکومتی همراه بود. نیروهای امنیتی با استقرار گسترده، گاز اشک‌آور و حتی تیراندازی به مقابله با معترضان پرداختند که منجر به دستگیری‌های متعدد و گزارش‌هایی از کشته‌شدن برخی افراد شد. در مجموع، این اعتراضات خواستار تغییرات اساسی در سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی، مقابله با فساد و احترام به حقوق بشر هستند و همچنان در سطح کشور ادامه دارند.