หมู่เกาะกาลาปาโกส

หมู่เกาะกาลาปาโกส

หมู่เกาะกาลาปาโกส (Islas Galápagos) ตั้งอยู่กลางมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก ห่างจากชายฝั่งเอกวาดอร์เกือบพันกิโลเมตร ประกอบด้วยเกาะหลัก 18 เกาะ มีพื้นที่ราว 7,994 ตารางกิโลเมตร และเป็นที่มาของแรงบันดาลใจให้ ชาลส์ ดาร์วิน พัฒนาทฤษฎีวิวัฒนาการผ่านการคัดเลือกโดยธรรมชาติในทศวรรษ 1830 ด้วยสัตว์และพืชเฉพาะถิ่นที่มีเอกลักษณ์ ประวัติศาสตร์การค้นพบเริ่มต้นเมื่อ บิชอปโตมัส เด เบร์ลังกา มาเยือนโดยบังเอิญในปี ค.ศ. 1535 ต่อมาหมู่เกาะนี้ถูกใช้เป็นฐานที่มั่นของโจรสลัด และเพิ่งถูกผนวกเป็นดินแดนของเอกวาดอร์อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1832 ทางด้านภูมิศาสตร์ เกาะแห่งนี้เกิดจากการสะสมตัวของภูเขาไฟเมื่อ 7-9 ล้านปีก่อน โดยเกาะที่ใหญ่ที่สุดคือ อิซาเบลา ซึ่งยังคงมีภูเขาไฟมีพลังอยู่ และมีกระแสน้ำทั้งอุ่นและเย็นไหลมาบรรจบกัน ทำให้เกิดระบบนิเวศทางทะเลอันหลากหลาย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สหรัฐฯ ได้สร้างสนามบินเพื่อปกป้องคลองปานามา และต่อมาได้ส่งมอบให้เอกวาดอร์ ซึ่งกลายเป็นหัวใจของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในปัจจุบันที่รองรับผู้เยี่ยมชมราว 300,000 คนต่อปี อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 2007 องค์การ ยูเนสโก ได้จัดให้หมู่เกาะแห่งนี้เป็นแหล่งมรดกโลกที่อยู่ในภาวะอันตราย เนื่องจากระบบนิเวศที่เปราะบางได้รับผลกระทบจากสิ่งมีชีวิตต่างถิ่นและกิจกรรมของมนุษย์ ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการอนุรักษ์อย่างเร่งด่วน