Zaćmienie to fascynujące zjawisko astronomiczne, podczas którego cień jednego ciała niebieskiego pada na powierzchnię drugiego, gdy Słońce, Ziemia i Księżyc ustawiają się w jednej linii. Na Ziemi obserwujemy głównie zaćmienia Słońca (gdy Księżyc zasłania tarczę słoneczną) oraz zaćmienia Księżyca (gdy Ziemia rzuca cień na Księżyc), a rocznie może wystąpić maksymalnie siedem takich zjawisk łącznie – ostatnio w 1982 roku, a następnie w 2038 roku. Gdy przesłaniający obiekt jest znacznie mniejszy, mówimy o tranzycie (np. przejście Wenus w 2012 roku), a gdy większy – o zakryciu. W starożytności zaćmienia uznawano za złą wróżbę – w 585 roku p.n.e. przerwały one nawet bitwę między Lidyjczykami a Medami, którzy uznali to za znak do zawarcia pokoju. Już około 130 roku p.n.e. grecki astronom Hipparchos wykorzystał zaćmienia do wyznaczenia odległości Księżyca od Ziemi, a chiński uczony Liu Xiang jako jeden z pierwszych opisał ich prawdziwy mechanizm. Dziś dzięki obserwacjom takich badaczy jak Kepler czy Ptolemeusz wiemy, że zaćmienia to nie groźne znaki, lecz przewidywalne zjawiska, które pomagają nam lepiej zrozumieć Wszechświat.