II Rzeczpospolita to historyczne państwo polskie istniejące w latach 1918–1945, którego symboliczny początek wyznacza 11 listopada 1918 roku, kiedy to Józef Piłsudski objął władzę wojskową po odzyskaniu niepodległości. Kraj ten, będący republiką, początkowo rządzony był demokratycznie, jednak po zamachu stanu w 1926 roku zmierzał ku autorytaryzmowi, a jego ustrój opierał się na Konstytucji marcowej, zastąpionej w 1935 roku Konstytucją kwietniową. II RP była krajem niejednorodnym etnicznie (Polacy stanowili nieco ponad ⅔ ludności), z przewagą mieszkańców wsi (70–75%), a do jej największych miast należały Warszawa, Łódź, Lwów, Poznań, Kraków i Wilno. Podczas II wojny światowej terytorium państwa było okupowane przez Niemcy, ZSRR, Słowację i Litwę, jednak ciągłość prawną zapewniał rząd na uchodźstwie (w Paryżu, Angers, a następnie w Londynie) oraz Polskie Państwo Podziemne z Armią Krajową. Międzynarodowe uznanie dla II RP wygasło 5 lipca 1945 roku w konsekwencji postanowień konferencji jałtańskiej, a większość jej wschodnich ziem została wcielona do ZSRR, podczas gdy pozostałe obszary stały się fundamentem współczesnej Polski. Nazwa "II Rzeczpospolita" podkreśla ciągłość z I Rzeczpospolitą (1569–1795), a jej pomysłodawcą był Adam Mauersberger w 1946 roku.