Ofiara Abrahama to cykl dzieł Rembrandta inspirowany biblijną historią z Księgi Rodzaju, w której Bóg wystawił patriarchę na próbę, każąc mu złożyć w ofierze syna Izaaka. W 1635 roku artysta namalował dwa obrazy o podobnej kompozycji, różniące się głównie kierunkiem nadlatującego anioła – jeden znajduje się obecnie w Ermitażu, a drugi w Starej Pinakotece w Monachium. Później powstały też dwa szkice przygotowawcze (z 1645 i 1655 roku), które można podziwiać w Rijksmuseum w Amsterdamie oraz w Albertinie w Wiedniu. Dzieła charakteryzują się dynamicznym, barokowym stylem i grą światła nawiązującą do twórczości Caravaggia, a anioł powstrzymuje rękę Abrahama, który wypuszcza nóż. Wokół wersji monachijskiej narosły kontrowersje – widnieje na niej napis sugerujący, że Rembrandt przemalował dzieło ucznia Goverta Flincka, choć badania wykluczyły tę hipotezę. Obraz trafił do Monachium w XIX wieku, wcześniej znajdując się w kolekcji Lamberta Krahe i Galerii Mannheim.