Sanatorium pod Klepsydrą to surrealistyczny film fabularny z 1973 roku w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa, będący swobodną adaptacją prozy Brunona Schulza, głównie opowiadań tytułowego i Wiosna. Fabuła opowiada o młodym Józefie, który trafia do tytułowego sanatorium doktora Gotarda, gdzie czas i przestrzeń ulegają zawieszeniu, a jego umierający ojciec wciąż żyje – bohater wędruje przez oniryczne przestrzenie, spotykając m.in. ukochaną Biankę, manekiny historycznych postaci i uczestnicząc w żydowskich rytuałach, aż do ostatecznej śmierci ojca i zniszczenia miasteczka. Dzieło, afirmujące żydowską kulturę naznaczoną doświadczeniem Zagłady, powstało w cieniu antysemickich wydarzeń 1968 roku, przez co władze komunistyczne opóźniały jego premierę. Po polskiej premierze film spotkał się z ostrą krytyką, a Has za wysłanie go na festiwal w Cannes otrzymał kilkuletni zakaz reżyserii. Mimo to za granicą obraz zdobył uznanie, otrzymując Nagrodę Jury w Cannes, a później stał się przedmiotem intensywnych analiz krytyków i historyków filmu. Dziś uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł polskiego kina surrealistycznego, łączące oniryczną poetykę z refleksją nad historią, pamięcią i Zagładą.