Akcja „Burza” była zakrojoną na szeroką skalę operacją wojskową Armii Krajowej (AK), prowadzoną od 4 stycznia 1944 do stycznia 1945 roku na terenach II Rzeczypospolitej, tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej. Rozkaz o jej rozpoczęciu wydał w listopadzie 1943 r. gen. Tadeusz Komorowski, a po przekroczeniu granicy przez Sowietów i odrzuceniu współpracy, 12 stycznia 1944 r. wydano rozkaz nr 126, zakładający taktyczne współdziałanie z Armią Czerwoną przy jednoczesnym ujawnieniu się jako legalne władze RP. W operacji wzięło udział około 100 tysięcy żołnierzy, a jej zakończenie ogłosił 26 października 1944 r. gen. Leopold Okulicki. Kontekst polityczny był niezwykle złożony – po zerwaniu stosunków dyplomatycznych (sprawa Katynia) rząd w Londynie początkowo nakazywał konspirację, jednak władze w kraju, m.in. gen. Bór-Komorowski, przekonały Londyn, że bezczynność pozwoli Sowietom na stworzenie „17 republiki sowieckiej”. Formy akcji obejmowały powstanie zbrojne lub wzmożoną dywersję, a jej celem było wykazanie suwerenności Polski, co często kończyło się rozbrajaniem lub represjami ze strony Sowietów.