Juliusz Álvarez Mendoza (ur. 20 grudnia 1866 w Guadalajarze, zm. 30 marca 1927 w San Julián) był meksykańskim prezbiterem i męczennikiem, ofiarą rewolucji meksykańskiej. Po święceniach kapłańskich w 1894 roku pracował w parafii w Mechoacanejo, gdzie słynął z pobożności maryjnej, propagowania różańca i Eucharystii oraz pomocy ubogim, wykorzystując swoje umiejętności krawieckie. Mimo dekretu z 1926 roku nakazującego duchownym opuszczenie wiernych, pozostał na miejscu, za co został aresztowany pod koniec marca 1927 roku; przed egzekucją wybaczył swoim oprawcom, a po rozstrzelaniu pochowano go na podmiejskim wysypisku śmieci. Jego szczątki przeniesiono później do Mechoacanejo, gdzie jest czczony. Beatyfikowany został 22 listopada 1992 roku, a kanonizowany 21 maja 2000 roku przez papieża Jana Pawła II w grupie Krzysztofa Magallanesa Jary i 24 towarzyszy; jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 30 marca.