Arjantin'deki Yahudilerin tarihi, İspanyol ve Portekiz engizisyonlarından kaçan gizli Yahudilerin (konverso) 1492'de bölgeye yerleşmesiyle başlar; 1810'da ülkenin bağımsızlığını kazanması ve ilk başkan Bernardino Rivadavia'nın engizisyonları kaldırmasıyla organize bir topluluk oluştu. 19. yüzyılın sonlarında Rusya ve Doğu Avrupa'daki pogromlardan kaçan ve halk arasında "rusos" (Ruslar) olarak anılan binlerce Yahudi, Arjantin'in açık kapı politikası sayesinde ülkeye yerleşti; Fransız hayırsever Baron Maurice de Hirsch'in kurduğu Yahudi Kolonizasyon Birliği sayesinde Entre Ríos ve Santa Fe eyaletlerinde tarımsal koloniler (örneğin Moiseville) kuruldu. Buenos Aires'te 1862'de cemaat kuruldu, 1875'te ilk sinagog açıldı ve Yahudiler kültürel alanda Yidiş dilinde gazete ve tiyatro faaliyetleriyle önemli roller üstlendiler. Ancak topluluk, Ocak 1919'daki polis kışkırtmalı pogromlar, 1938'de getirilen göç kısıtlamaları ve 1946'da iktidara gelen Juan Perón döneminde artan antisemitizm ve zenofobiyle karşı karşıya kaldı. Bugün Arjantin'deki Yahudilerin yaklaşık %80'i Aşkenaz kökenlidir ve bu topluluk, ülkenin en büyük ve en etkili dini azınlıklarından biri olarak varlığını sürdürmektedir.