Ο Χάραλντ Ε΄ (1937-2026) υπήρξε βασιλιάς της Νορβηγίας για 35 χρόνια (1991-2026), διαδεχόμενος τον πατέρα του, Όλαφ Ε΄. Λόγω της γερμανικής κατοχής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πέρασε τα πρώτα του χρόνια σε εξορία στη Σουηδία και τις ΗΠΑ, ενώ αργότερα σπούδασε στο Όσλο, στη Νορβηγική Στρατιωτική Ακαδημία και στο Κολλέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης. Ως δεινός ιστιοπλόος, εκπροσώπησε τη χώρα σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες (1964, 1968, 1972) και κέρδισε μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ενώ ο γάμος του το 1968 με την κοινή θνητή Σόνια Χάραλντσεν ήταν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος εκείνη την εποχή. Στον θρόνο ανήλθε το 1991, με διάδοχο τον γιο του Χάακον, ενώ το 2003 αντιμετώπισε με επιτυχία έναν καρκίνο, επιστρέφοντας στα καθήκοντά του το επόμενο έτος. Πέρα από τα βασιλικά του καθήκοντα, υπηρέτησε ως αρχηγός των Νορβηγικών Ενόπλων Δυνάμεων και επίτιμος πρόεδρος της Διεθνούς Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά μέχρι τον θάνατό του.