Józef Tusk (1907–1987) był polskim urzędnikiem kolejowym i cenionym lutnikiem, który przed wojną pracował jako telegrafista na gdańskim dworcu, a swoją pasję do budowy skrzypiec rozwijał pod okiem mistrza Emila Neumanna. Podczas II wojny światowej został aresztowany przez Gestapo i trafił do obozów koncentracyjnych Stutthof oraz Neuengamme, a w 1944 roku został wcielony do Wehrmachtu (do 328. Zapasowego Batalionu Szkolnego Grenadierów), z którego później przeszedł do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po wojnie osiadł w Sopocie, gdzie w 1949 roku założył pracownię lutniczą, wykonując około 150 skrzypiec, 10 altówek, 12 gitar i wiolonczelę, a w 1955 roku zdobył I nagrodę na Krajowym Konkursie Lutniczym. Zmarł w 1987 roku w Sopocie, a jego wojenne losy, zwłaszcza kwestia służby w Wehrmachcie, stały się w 2005 roku podstawą czarnego PR wobec jego wnuka, Donalda Tuska, podczas prezydenckiej kampanii wyborczej. Jego życie łączyło trudną historię XX wieku z artystyczną pasją, co czyni go postacią niezwykle interesującą.