Η Ρωμαϊκή Συρία ήταν μια σημαντική επαρχία που προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 64 π.Χ. από τον Πομπήιο, μετά την ήττα του βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη, με πρωτεύουσα την περίφημη Αντιόχεια και έδαφος που αντιστοιχεί στα σημερινά κράτη της Συρίας, του Λιβάνου και της Τουρκίας. Κατά την αυτοκρατορική περίοδο, ο ρωμαϊκός στρατός της επαρχίας υπερασπιζόταν τα σύνορα με την Παρθία και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο (66-70 μ.Χ.), όπου η καταστροφική ήττα του λεγάτου Κέστιου Γάλλου στη Μάχη της Βεθώρα οδήγησε στην άνοδο του Βεσπασιανού στον αυτοκρατορικό θρόνο. Αργότερα, ο Σεπτίμιος Σεβήρος διαίρεσε την επαρχία σε Κοίλη Συρία και Συρία Φοινίκη, ενώ η περιοχή υπέφερε από καταστροφικές περσικές εισβολές του Σαπώρη Α' το 252/253 και το 259/260, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος ο αυτοκράτορας Βαλεριανός. Μεταξύ 268 και 273 μ.Χ., η Συρία αποτέλεσε τμήμα της αποσχισθείσας Παλμυριανής Αυτοκρατορίας, ενώ με τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού και αργότερα στη Βυζαντινή περίοδο διαιρέθηκε περαιτέρω σε Συρία Α' (με πρωτεύουσα την Αντιόχεια) και Συρία Β' (με πρωτεύουσα την Απάμεια). Αξιοσημείωτο είναι ότι η επαρχία ανέδειξε σημαντικές προσωπικότητες, όπως τον αυτοκράτορα Φίλιππο τον Άραβα (244 μ.Χ.), ενώ πρόσφατες αρχαιολογικές επιγραφές από το Τελ Ντορ επιβεβαιώνουν την παρουσία Ρωμαίων κυβερνητών στην ευρύτερη περιοχή, αναδεικνύοντας τη διαχρονική στρατηγική σημασία της Συρίας για τη ρωμαϊκή και βυζαντινή κυριαρχία στην Ανατολή.