อาชญากรรมสงคราม คือการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมายสงครามอย่างร้ายแรง เช่น การฆ่าพลเรือนหรือนักโทษโดยเจตนา การทรมาน การข่มขืนกระทำชำเรา และการใช้เด็กเป็นทหาร โดยแนวคิดนี้เริ่มเป็นรูปธรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผ่านการประมวลกฎหมาย เช่น ประมวลกฎหมายลีแบร์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1863) อนุสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1899 และ 1907) และหลักการเนือร์นแบร์กหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งวางบรรทัดฐานความผิดอาญาระดับโลก ต่อมาอนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1949 ได้ขยายนิยามอาชญากรรมสงครามให้ครอบคลุมการขัดกันด้วยอาวุธทุกประเภท และกำหนดให้รัฐมีเขตอำนาจสากลในการดำเนินคดี ในส่วนของประเทศไทย มีคดีสำคัญหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อจอมพล แปลก พิบูลสงคราม อดีตผู้นำรัฐบาล ถูกฟ้องในข้อหาอาชญากรสงครามตามพระราชบัญญัติอาชญากรสงคราม พ.ศ. 2488 แต่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ากฎหมายที่บัญญัติย้อนหลังขัดต่อรัฐธรรมนูญ เป็นโมฆะ ทำให้จำเลยพ้นข้อหา เหตุการณ์นี้ถือเป็นวิกฤตการณ์ทางการเมืองที่สะท้อนบทบาทของศาลยุติธรรมในการคลี่คลายความขัดแย้งของประเทศ