Η πρόγνωση σεισμού, δηλαδή η ακριβής πρόβλεψη του τόπου, του χρόνου και του μεγέθους ενός επερχόμενου σεισμού, παραμένει ένας ανεκπλήρωτος στόχος για την επιστημονική κοινότητα, καθώς δεν έχει αναπτυχθεί ακόμη αξιόπιστη μέθοδος για φυσικούς σεισμούς. Οι προσπάθειες επικεντρώνονται κυρίως σε στατιστικές μελέτες σεισμικής επικινδυνότητας, με ιστορικά αρχεία που χρονολογούνται ήδη από τον 11ο αιώνα π.Χ. στην Κίνα, ενώ πολλοί επιστήμονες αμφισβητούν ακόμη και τη δυνατότητα βραχυπρόθεσμων προβλέψεων πέραν της δεκαετίας. Η σύγχρονη έρευνα εστιάζει στην ανίχνευση πρόδρομων φαινομένων, όπως ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές, υπέρυθρες ακτινοβολίες, διαταραχές στην ιονόσφαιρα και αλλαγές στα υπόγεια ύδατα, καθώς ο γήινος φλοιός είναι απροσπέλαστος στα βάθη όπου γεννιούνται οι σεισμοί. Χαρακτηριστικά παραδείγματα καταγραφής πολλαπλών προσεισμικών σημάτων αποτελούν ο σεισμός της Αθήνας το 1999 και αυτός της L'Aquila, ενώ η NASA επιχειρεί να ενοποιήσει όλα αυτά τα δεδομένα για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα του φαινομένου και η ανάγκη για διασταυρούμενη επαλήθευση σημαίνουν ότι, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ευρέως αποδεκτή μέθοδος που να συνδυάζει ακρίβεια και βεβαιότητα στις προβλέψεις.