Karaoke to japońska forma rozrywki, polegająca na śpiewaniu znanych przebojów do instrumentalnego akompaniamentu, a jej nazwa pochodzi od słów kara (pustka) i oke-bokkusu (orkiestron). Historia tego terminu wiąże się ze strajkiem orkiestry teatru Takarazuka Revue w 1956 roku, gdy muzykę do spektaklu dostarczyła firma Matsushita Electric, pozostawiając pustą fosę orkiestrową. Wynalazek nie ma jednego autora – przypisuje się go dwunastu osobom działającym w latach 1965–1975, a przed pandemią COVID-19 biznes ten w Japonii osiągał wartość około 33 mld PLN. Nowoczesne urządzenia odtwarzają cyfrową muzykę z wideo, wyświetlają tekst na ekranie, pozwalają zmieniać tonację, tempo, dodawać efekty, a nawet oceniać śpiewaków, a wybór piosenek odbywa się przez dotykowy kontroler. Typowy japoński zasób karaoke zawiera ponad 100 tysięcy utworów – od japońskich hitów, przez angielskie, chińskie i koreańskie, po motywy z anime. Technicznie karaoke zapisuje się na nośnikach CD+G (z niską jakością tekstu), VCD/DVD/BD (z filmami), a także w plikach MIDI (z rozszerzeniem KAR) lub MP3+G, a lokale często oferują tamburyny, marakasy czy kostiumy, aby stworzyć wyjątkową atmosferę występu.