De Grote Meren zijn een systeem van vijf enorme zoetwatermeren op de grens tussen de Verenigde Staten en Canada, met een gezamenlijke oppervlakte van 244.106 km², waarvan alleen het Michiganmeer volledig op Amerikaans grondgebied ligt. Deze meren, die tijdens de laatste ijstijd door een ijskap werden uitgesleten, zijn rijk aan delfstoffen zoals ijzererts en nikkel en vormen daardoor een cruciale transportroute voor bulkgoederen. Het water heeft een sterk matigend effect op het klimaat, waardoor de winters relatief mild zijn, maar de jaarlijkse ijsbedekking wisselt enorm; zo was die in 1979 maar liefst 97% en in 2002 slechts 12%. Om de scheepvaart te verbeteren werden al vroeg grote infrastructurele projecten aangelegd, waaronder het Wellandkanaal (1829) en de Sint-Laurenszeeweg (1959), die de meren uiteindelijk verbond met de Atlantische Oceaan. Politiek gezien worden de wateren gereguleerd via verdragen, zoals het akkoord van 1872 en de oprichting van de International Joint Commission in 1909, die geschillen tussen de twee landen over waterkwaliteit en -gebruik moet voorkomen.