Rzut oszczepem to starożytna konkurencja lekkoatletyczna, która na igrzyskach olimpijskich gości mężczyzn od 1908 roku, a kobiety od 1932 roku. Zawodnicy oddają rzut z rozbiegu o długości maksymalnie 36,5 metra, a próba jest nieważna, jeśli przekroczą linię końcową lub oszczep wyląduje poza wyznaczonym polem. Waga sprzętu zależy od płci i wieku (mężczyźni rzucają 800 g, kobiety 600 g), a jego konstrukcja została zmieniona przez przesunięcie środka ciężkości, aby zapobiec zbyt dalekim i niebezpiecznym rzutom. W klasycznej technice kluczowy jest bieg z tzw. przeplatanką, podczas którego oszczep może osiągnąć prędkość nawet 100 km/h. Ciekawostką jest opracowany w latach 50. XX wieku przez Hiszpana Félixa Erausquina obrotowy "styl hiszpański", który pozwalał osiągać wyniki 90-100 metrów, ale został zakazany ze względów bezpieczeństwa.