Meclis-i Âyan, 23 Aralık 1876 tarihli Kanûn-ı Esâsî ile kurulan, Osmanlı Meclis-i Umumî'sinin senato görevi gören üst kanadıydı. Üyeleri padişah tarafından ömür boyu atanır, 40 yaşını doldurmuş, devlete hizmet etmiş güvenilir kişiler arasından seçilir ve sayıları mebusların üçte birini geçemezdi. Mebusan Meclisi'nin kabul ettiği kanun ve bütçe tasarılarını inceleyip düzeltebilir veya geri gönderebilir, ayrıca kanun yapma hakkına da sahipti. İlk kez 19 Mart 1877'de toplanan meclis, II. Abdülhamid'in meclisi kapatmasıyla 1878'de çalışmalarını durdurdu; ancak II. Meşrutiyet'in ilanıyla 17 Aralık 1908'de yeniden görev aldı. İstanbul'un işgali ve saltanatın kaldırılmasıyla 1920-1922 yıllarında varlığını yitiren bu kurum, üye sayısı bakımından anayasada öngörülen 90 kişilik kontenjana hiçbir zaman ulaşamadı ve genellikle 44-58 üye ile çalıştı.