Ο Μαξιμίλιαν φον Βάικς (1881–1954) ήταν ένας από τους ανώτατους Γερμανούς στρατιωτικούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνοντας στον βαθμό του στρατάρχη, αλλά έμεινε διαβόητος για τις βάρβαρες διαταγές του, όπως το να εκτελούνται 100 άμαχοι για κάθε τραυματισμένο Γερμανό στρατιώτη. Γόνος βαυαρικής αριστοκρατικής οικογένειας, ξεκίνησε ως αξιωματικός του Ιππικού, διακρίθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέβαλε ενεργά στην ανάπτυξη των τεθωρακισμένων της Βέρμαχτ τη δεκαετία του 1930. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ηγήθηκε με επιτυχία σε εκστρατείες στην Πολωνία, τη Γαλλία και τη Γιουγκοσλαβία, ενώ στην εισβολή στη Σοβιετική Ένωση οι μονάδες του συνέλαβαν εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους πριν σταματήσουν μπροστά από τη Μόσχα. Το 1942 ανέλαβε τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών «Β», συνδέοντας το όνομά του με την καταστροφή της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ, και προήχθη σε στρατάρχη αμέσως μετά. Στη συνέχεια, ως Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολέμησε ανελέητα τους αντάρτες στα Βαλκάνια, ενώ το 1944/45 οργάνωσε τακτική υποχώρηση κόντρα στις εντολές του Χίτλερ, πριν συνταξιοδοτηθεί τον Μάρτιο του 1945. Μετά τον πόλεμο, αιχμαλωτίστηκε από τους Αμερικανούς και επρόκειτο να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη, αλλά οι διαδικασίες διακόπηκαν για λόγους υγείας, και έζησε στην αφάνεια μέχρι τον θάνατό του το 1954.