Izrael Kalmanowicz Poznański (1833–1900) był jednym z trzech łódzkich „królów bawełny”, obok Ludwika Geyera i Karola Scheiblera, który zasłynął jako potentat przemysłu włókienniczego. Pochodził z ubogiej rodziny kupieckiej, a swoją karierę zaczynał w wieku kilkunastu lat, zbierając stare materiały; w 1851 roku ożenił się z Leonią Hertz, a już w 1852 roku przejął firmę ojca. Od 1871 roku skupował działki przy ulicy Ogrodowej, gdzie powstał jego ogromny kompleks fabryczny, a w 1889 roku jego przedsiębiorstwo przekształcono w „Towarzystwo Akcyjne Wyrobów Bawełnianych I. K. Poznańskiego”, które w 1906 roku zatrudniało już około 6800 pracowników. Był również filantropem – ufundował m.in. szpital fabryczny i „Szpital Starozakonnych”. Z drugiej strony, jego zakłady słynęły z bardzo ciężkich warunków pracy: 16-godzinne dniówki, nakaz pracy w święta oraz niskie płace doprowadziły w 1883 roku do strajku, który został stłumiony przez kozaków. Dziś jego postać pozostaje symbolem zarówno dynamicznego rozwoju przemysłowego Łodzi, jak i brutalnego kapitalizmu XIX wieku.