Zekâ (psikolojide anlak), zihnin öğrenme, öğrenilenden yararlanma, yeni durumlara uyum sağlama ve yeni çözüm yolları bulma yeteneklerinin bütünüdür. Sözcük Arapça kökenli olup "parıltı" anlamına gelirken, "anlak" ise öz Türkçe "anlamak" fiilinden türemiştir. Zekâyı belirleyen üç temel etken kalıtım, doğum öncesi ve sonrası sağlık koşulları ile çevresel uyarıcılardır; özellikle ilk dört yıl zekâ gelişiminin %75'i tamamlanır. Zekâ, standart testlerle ölçülür ve bu alandaki ilk ölçer, 1905'te Fransız psikolog Alfred Binet ile Dr. Theodor Simon tarafından geliştirilen Binet-Simon Testi'dir. Bu test, Paris ilkokullarında başarısız öğrencileri ayırt etmek amacıyla kullanılmıştır. Zekâ katsayısı (IQ) ise, zekâ yaşının gerçek yaşa bölünüp 100 ile çarpılmasıyla hesaplanır; ancak zekânın ne olduğuna dair tanım tartışmaları günümüzde hâlâ sürmektedir.